INTERNETOWY LEKSYKON CIEKAWYCH MIEJSC


   

SARAGOSSA

Pierwsze w historii objawienie Maryi

W stolicy Aragonii, w Saragossie, miało miejsce pierwsze w historii objawienie Maryi. Św. Jakub Apostoł głosił Jezusa w Hiszpanii. Jego misja ewangelizacyjna spotkała się ze zdecydowanym odrzuceniem przez miejscową ludność. W nocy 2 stycznia 40 r. udało się św. Jakubowi zebrać tylko ośmiu uczniów. Spotkali się wszyscy za murami rzymskiej wtedy Saragossy. Zniechęcony kompletnym fiaskiem swojej misji św. Jakub planował natychmiastowy powrót do Palestyny. Właśnie wtedy, w mroźną, styczniową noc, na niebie pojawiła się dziwna jasność i ukazali się aniołowie, którzy nieśli kolumnę (pilar) z Matką Bożą. Podczas widzenia Maryja podpowiedziała Apostołowi i jego towarzyszom, gdzie powinni się udać, by z powodzeniem rozpocząć ewangelizację kraju. Obiecała też, że modlący się na tym miejscu będą doświadczać szczególnych łask. Objawienie to miało miejsce jeszcze za doczesnego życia Maryi.

W miejscu, gdzie stoi kolumna, św. Jakub wybudował małą kaplicę, która nazywa się Santa Capilla. Jest to pierwsze sanktuarium maryjne w historii: Matki Bożej „del Pilar”. Obecna świątynia pochodzi z przełomu XVII i XVIII wieku. Jakub Apostoł kilka lat później poniósł śmierć męczeńską w Jerozolimie, jednak jego zwłoki wróciły na hiszpańską ziemię i spoczęły w Santiago de Compostela.

Z sanktuarium del Pilar jest związany jeden z najlepiej dokumentowanych i najbardziej zadziwiających cudów na świecie. Dotyczy 20-letniego Miguela Juana Pellicer, który stracił nogę podczas prac polowych w 1637 r. Zgniecioną nogę lekarze musieli amputować. Od tamtego momentu Miguel zaczął utrzymywać się z datków zebranych pod sanktuarium, często prosząc Maryję o uzdrowienie. Jego prośba została spełniona po kilku latach: pewnej nocy druga noga po prostu mu odrosła. A dokładniej: w naturalny sposób została reinplantowana.


 

MONT SAINT-MICHEL

Trzecie cięcie miecza św. Michała Archanioła

W zachodniej Normandii na granitowej przybrzeżnej skale znajduje się niezwykłe miejsce: Mont Saint-Michel. Historia sanktuarium św. Michała sięga ósmego wieku. W 709 roku biskupowi św. Aubertowi przyśnił się Archanioł Michał z poleceniem, aby zbudował kościół na Mont Tombe – pierwotnie to było miejsce pogańskiego kultu. Biskup zlekceważył sen. Po jakimś czasie Święty Michał pojawił się mu jeszcze dwukrotnie i w końcu, przez ignorancję biskupa, musiał wywiercić dziurę w czaszce Auberta swoim palcem, dzięki czemu ten wybudował kościół. Czaszka św. Auberta z owym otworem przechowywana jest do dziś w katedrze w Avranches.

Od X wieku mieszkali tu benedyktyni. Sanktuarium było jednym najbardziej popularnych miejsc pielgrzymkowych. Z rokiem 1791, w następstwie rewolucji francuskiej, ostatni mnisi zostali wydaleni z opactwa, które zostało zmienione w więzienie. Począwszy od 1793 roku przetrzymywano w nim ponad trzystu księży odmawiających przyjęcia nowej konstytucji cywilnej. W 1863 więzienie zamknięto. Opactwo przeszło następnie w ręce biskupa z Coutances. Dzisiaj w klasztorze mieszka „Wspólnota Jerozolimska”.

W Europie jest sześć miejsc, gdzie od wielu wieków czczony jest św. Michał: Skelling Michael, Saint Michael’s Mount, Mont Saint-Michel, Sacra di San Michele, Sanktuarium św. Michała Archanioła w Gargano, klasztor na wyspie Symi. Niektórzy dodaję jeszcze górę Karmel. Jak połączy się te miejsca na mapie to powstaje linia prosta zwana „mieczem św. Michała” albo siedmioma cięciami jakie zadał diabłowi Archanioł.


 

PARAY-LE-MONIAL

Niespełniona prośba Zbawiciela

Najcenniejszym zabytkiem Paray-le-Monial (południowa Burgundia) jest imponujący kościół ufundowany w 973 roku przez benedyktynów. Jest on wierną kopią, zburzonego podczas rewolucji francuskiej, kościoła z Cluny. Pielgrzymi przybywają do Paray-le-Monial z jeszcze innego powodu. 150 metrów od romańskiego zabytku znajduje się klasztor sióstr wizytek, gdzie w latach 1673-1675 miały miejsce wydarzenia, które głęboko wpłynęły na późniejszą pobożność katolicką. Młodej zakonnicy św. Małgorzacie Marii Alacoque objawiał się Jezus. Owocem tych widzeń było ustanowienie w Kościele Uroczystości Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz praktyka pierwszych 9 piątków miesiąca, z którą wiążą się konkretne obietnice Zbawiciela. Oczywiście kult Serca Jezusowego istniał już w średniowieczu. Objawienia św. Małgorzaty Marii miały jednak kluczowe znaczenie w jego rozwoju.

Podczas objawień Jezus miał jeszcze dwie konkretne prośby. Pierwsza dotyczyła Francji. Chrystus chciał, aby król poświęcił kraj Jego Najświętszemu Sercu. Niestety Ludwik XIV zlekceważył życzenie Zbawiciela. Uczynił to dopiero Ludwik XVI w 1792 roku w więzieniu, kiedy już w całej Francji szalał terror rewolucyjny. Pierwszym państwem, które uroczyście zawierzyło się Najświętszemu Sercu Jezusa w 1765 roku była Polską. Za nią podobny akt zawierzenia miał miejsc w Hiszpanii i Austrii w 1798 roku.

Droga prośba dotyczyła „Świętej godziny”. Jezus pragnął, abyśmy, w miarę możliwości, modlili się w każdy czwartek między 23 a 24 godziną dla uczczenia samotnej modlitwy Jezusa w Ogrodzie Oliwnym. Niestety, mimo prób, to nabożeństwo nie przyjęło się w Kościele katolickim. Swoją prośbę Chrystus powtórzył, choć w nieco innej formie, 250 lat później podczas objawień św. Faustyny Kowalskiej kiedy prosił o czuwanie w godzinę Jego śmierci. Jakby chciał nam powiedzieć, że skoro, podobnie jak uczniowie, nie potrafimy uczcić przez godzinę początek Męki, to przynajmniej przez chwilę przystańmy duchowo w godzinę śmierci Zbawiciela.


SYRAKUZY

Miasto, w którym czczone są łzy Maryi

Miasto zostało założone przez starożytnych Greków w 733 roku przed Chrystusem. Jest to rodzinne miasto Archimedesa. W I wieku było największym i najpiękniejszym greckim miastem. Może się szczycić największą, zaraz po Rzymie, liczbą pamiątek wczesnochrześcijańskich. Większość z nich związana jest z Maryją np. starożytny fresk, który przedstawia klęczącą Matkę Bożą z Dzieciątkiem.

29 sierpnia 1953 roku w domu rodziny Janusso miało miejsce niezwykłe wydarzenie. Na gipsowej płaskorzeźbie Maryi pojawiły się łzy. Zjawisko to trwało przez cztery dni i powtarzało się co 20 minut. Wielu ludzi to widziało. Widok był tak przejmujący, że nawet sceptycy żegnali się znakiem krzyża i włączali do modlitw. Potem zanotowano liczne, niezwykłe uzdrowienia, które zawdzięczano wstawiennictwu „płaczącej Madonny”.

Specjalna komisja kościelna potwierdziła, skład tej cieczy, która pojawiała się w oczach wizerunku jest identyczna z ludzkimi łzami.  Postanowiono zbudować kościół dla uczczenia cudownego wizerunku z obliczem Niepokalanego Serca Maryi. Sanktuarium Madonna della Lacrima zostało poświęcone przez papieża Jana Pawła II 6 listopada 1994 roku. Kościół o wysokości 102 m dominuje nad centrum Syrakuz. Jego kształt przypomina latarnię morską - porównywaną z Maryją prowadząca do portu, czyli Jezusa i łzę, która spływa na wiernych z wysoka.


POMPEJE

Sanktuarium Królowej Różańca Świętego założone przez eks-kapłana satanistycznego

Erupcja Wezuwiusza w 79 roku całkowicie zniszczyła bogate miasto Pompeje. Do XIX wieku była tu mała wioska. Odrodzenie miasta rozpoczęło się w 1875 wraz z przybyciem bł. Bartolo Longo. Przywiózł tu obraz Matki Bożej Różańcowej. Wizerunek otrzymał od Concetty Radente, która powiedziała: „Weź go, zobaczysz, że Matka Boża użyje tego obrazu, by zdziałać mnóstwo cudów”.

Pomysł, z jakim przybył do Pompei po ludzku był szalony: stworzyć w tym miejscu w tym miejscu centrum krzewienia różańca świętego. Zaczął zbierać fundusze i już następnego roku 8 maja położono kamień węgielny. Data nie była przypadkowa. Tego dnia, w kalendarzu liturgicznym przed reformą Soboru Watykańskiego II, przypadało święto Michała Archanioła, którego Bartolo był wielkim czcicielem. Kościół został konsekrowany w 1891 roku. W 1894 roku Bartłomiej Longo podarował kościół papieżowi Leonowi XIII, który mianował się jego proboszczem, którym od tej pory jest każdy kolejny papież. Również Leon XIII 4 maja 1901 r. podniósł kościół do godności bazyliki papieskiej.

Liczne cuda i uzdrowienia za przyczyną Matki Bożej sprawiły, że do Pompei zmierzały rzesze pielgrzymów. Z tego powodu sanktuarium zostało rozbudowane w latach 1934-39. potwierdzeniem nadprzyrodzonej mocy wizerunku i kultu Matki Boskiej Pompejańskiej była koronacja obrazu, której dokonał papież Paweł VI 23 marca 1965 roku. Dziś Pompeje to stolica różańska świętego. Tu także powstało coraz bardziej popularne nabożeństwo: „Nowenna Pompejańska”.


ROCAMADOUR

Najczęściej zwiedzana wioska Francji

Rocamadour to średniowieczna miejscowość w środkowej Francji, w regionie Oksytania, usytuowana na malowniczym wysokim, blisko 400 metrowym pionowym wapiennym klifie. Nazwa miasta pochodzi od imienia legendarnego pustelnika Amadoura. Miał nim być Zacheusz, mąż św. Weroniki, który po śmierci swojej żony, przybył w to miejsce. Zmienił imię, zamieszkał w jaskini, budował kaplicę i umieścił w niej posążek Czarnej Madonny, który sam wyrzeźbił.

Jak głosi legenda jego ciało zostało znalezione na tym miejscu w 1166 roku nietknięte, jakby pogrążone w głębokim śnie. W późniejszym czasie świątynia ta przekształcona została w sanktuarium w którym czczona jest figura Matki Bożej, która jest przedstawiona na tronie z Dzieciątkiem siedzącym na jej kolanach. W średniowieczu Rocamadour było jednym z najważniejszych miejsc pielgrzymkowych zaraz po Jerozolimie, Rzymie i Santiago de Compostela.

Kres świetności Rocamadour nastał na okres wojen religijnych jakie toczone były we Francji w drugiej połowie XVI wieku. Wtedy to hugenoci doszczętnie splądrowali i zniszczyli miejscowe sanktuarium, a ciało Amadoura spalili. Ocalał jedynie cudowny posążek Maryi.

Czarna Madonna słynie z cudownej mocy uzdrawiania chorych. Do kaplicy z figurą prowadzi droga zwana „Via Sancta”, składającą się z 216 schodów. Sanktuarium jest wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Rocamadour to najczęściej zwiedzana wioska we Francji.


 

ALTÖTTING

Najbardziej maryjne miasto Niemiec

Altötting leży u pięknego podnóża Alp na obszarze Górnej Bawarii pomiędzy Monachium, Passau i Salzburgiem oraz nad jeziorem Chiemsee. To najbardziej katolickie miasto w Niemczech, gdzie czymś naturalnym jest widok księdza na ulicy w sutannie.

Gnadenkapelle (Kaplica Łask) w Altötting powstała na miejscu pogańskiej świątyni. W VIII w. św. Rupert z Salzburga, Apostoł Bawarii, polecił wybudowanie tutaj kaplicy i umieszczenie w niej figury Maryi. Obecna pochodzi z 1330 roku, ma wysokość 65 centymetrów i przedstawia Matkę Bożą, która w lewej ręce trzyma Dzieciątko, a w dłoniach złote berło. Naprzeciw ołtarza znajdują się serca bawarskich książąt, królów w bogato zdobionych srebrnych urnach, jako symbol bliskich związków z bawarskim Sanktuarium Narodowym. W pobliskim klasztorze kapucynów znajduje się grób św. Konrada z Parzham.

Według przekazów w 1489 roku miały miejsca dwa wskrzeszenia dzieci przez wstawiennictwo „Czarnej Madonny”. Od tego czasu notuje się wzmożony ruch pielgrzymkowy do Altötting. W kaplicy zebrano ponad 2000 darów wotywnych, jakie złożyli na przestrzeni wieków pielgrzymki dziękując za łaski i uzdrowienia.

Tutejsze sanktuarium nawiedził Pius VI w 1782 i Jan Paweł II w 1980 roku. Pochodzący z pobliskiego Marklt papież Benedykt XVI nazwał sanktuarium „Sercem Bawarii i jednym z serc Europy” obok Jasnej Góry, Fatimy, Lourdes, Loreto i Mariazell.

 

MARIJA BISTRICA

Duchowa stolica Chorwacji

W miejscowości Marija Bistrica, położonej na północy Chorwacji, czczona jest późnogotycka figura Matki Bożej datowana na XV wiek. Według tutejszej tradycji proboszcz zakopał tę figurę pod chórem kościoła parafialnego 4 maja 1545 roku w obliczu zagrożenia tureckiego. Niedługo potem umarł nikomu nie przekazując informacji o miejscu ukrycia figury. Poszukiwania trwały ponad 40 lat. Dopiero w 1588 roku światło promieniujące spod chóru pomogło w odnalezieniu rzeźby. Ponowne zagrożenie ze strony Turków spowodowało potrzebę powtórnego ukrycia figury. Tym razem została ona zamurowana z głównym ołtarzem. Drugie Odnalezienie nastąpiło w 1684 roku. Marija Bistrica szybko stała się popularnym miejscem pielgrzymkowym. Na początku XVIII wieku kościół został rozbudowany w stylu barokowym. Od 1715 roku Sanktuarium w Mariji Bistricy stało się narodowym sanktuarium Chorwacji, po tym jak w 1710 parlament ufundował ołtarz do kościoła św. Piotra i Pawła.

Obecny kościół został wybudowany w latach 1879-1882 w stylu neorenesansowym. Wokół niego wybudowano krużganki, które zostały ozdobione obrazami przedstawiającymi 22 cudowne wydarzenia związane z figurą Matki Bożej Bystrzyciej. W 1921 roku papież Pius XI nadał kościołowi tytuł bazyliki mniejszej, a arcybiskup Zagrzebia Ante Bauer koronując figurę ogłosił Matkę Boską Królową Chorwatów.

20 czerwca 1987 roku Stolica Apostolska wprowadziła święto Maryi Bystrickiej, 13 lipca jako święto Kościoła katolickiego w Chorwacji. Rocznie do Marija Bistrica ("chorwacka Częstochowa") przybywa około 900 tysięcy wiernych. Jan Paweł II nawiedził to sanktuarium 3 października 1998 roku.

 

MÁRIAPÓCS

Narodowe Sanktuarium Maryjne Węgier

Wizerunek Marii z Dzieciątkiem w bizantyjskim typie Hodegetrii powstał około roku 1676 roku. Ikonę zakupił Laszlo Hurta i umieścił go w drewnianej cerkwi unickiej w małej wiosce Pocs, która jest położona na wschodzie Węgier. Początki kultu wiążą się z datą 14 listopada 1696, gdy na ikonie miały się pojawić krople, uznane za łzy. Zjawisko to powtarzało się więcej razy i było obserwowane przez wiele osób. Jakiś czas później w miejscu drewnianej świątyni wybudowano barokowy murowany kościół, a nazwę wioski zmieniono na Máriapócs.

W 1707 roku cudowny obraz Matki Boskiej przewieziony został na polecenie cesarza Leopolda I do wiedeńskiej Katedry św. Szczepana, a w miejscowym kościele powieszono jego kopie, która także zasłynęła z cudów. W roku 1731 opiekę nad sanktuarium objęli bazylianie i rozpoczęto budowę barokowej murowanej świątyni na planie krzyża, o dwuwieżowej fasadzie. W 1948 roku kościół został podniesiony przez ówczesnego papieża Piusa XII do rangi bazyliki.

Do sanktuarium pielgrzymowali grekokatolicy, katolicy łacińscy i prawosławni, zarówno z Węgier, jak Rumunii, Słowacji i Ukrainy. Również obecnie ruch pielgrzymkowy jest duży, oceniany na około 600 tysięcy osób rocznie. Máriapócs określane jest jako Narodowe Sanktuarium Węgier. 18 sierpnia 1991 przebywał tu papież Jan Paweł II, co zostało upamiętnione założeniem parku noszącego jego imię. Przy sanktuarium znajduje się muzeum i dom pielgrzyma.

 

MARIAZELL

Sanktuarium Matki Bożej Matki Narodów Słowiańskich

W malowniczo położonym, w Styrii, mieście Mariazell znajduje się jedno z najważniejszych miejsc kultu maryjnego w środkowej Europie: Sanktuarium Matki Narodów Słowiańskich. Maryja tu jest również tytułowana Wielką Matką Łaskawą Austrii i Możną Panią Węgier. Jego początki sięgają roku 1157 kiedy benedyktyński mnich Magnus wyruszył z opactwa św. Lamberta, aby krzewić wiarę w alpejskich dolinach. Wziął ze sobą lipową figurkę Maryi z Dzieciątkiem. 21 grudnia został napadnięty przez zbójców. Podczas ucieczki drogę zatarasował mu duży odłam skalny. Modlił się przez wstawiennictwo Maryi o ratunek. Skała pękła i mnich znalazł schronienie w szczelinie. W miejscu cudu Magnus postanowił zbudować kapliczkę dziękczynną, w której umieścił figurkę. Ponieważ kapliczka wyglądem przypominała klasztorną cele zaczęto o niej mówić: „Maria der Zelle”.

Około 1200 roku powstał tu romański kościół. W XIV wieku król Ludwik I Węgierski ufundował gotycki kościół. Był to jego dowód wdzięczności za zwycięstwo na Turkami w 1365 roku. W 1644 roku podjęto decyzję o rozbudowie kościoła i benedyktyńskiego klasztoru w stylu barokowym. W 1907 roku świątynia zyskała status bazyliki mniejszej, a w następnym roku nuncjusz papieski koronował, słynącą łaskami, drewnianą figurę Madonny z Dzieciątkiem.

Każdego roku przybywa tu blisko półtora miliona ludzi, choć nie jest to ani miejsce prywatnych objawień, ani nie zyskało sławy ze względu na jakieś szczególne cuda. Papież Jan Paweł II odwiedził tutejszą Bazylikę Narodzenia NMP 13 września 1983 r., natomiast Benedykt XVI 8 września 2007 roku.

 

ŠASTIN

Sanktuarium Matki Bożej Siedmiobolesnej

Znajdująca się w miejscowości Šastín (70 km na północ od Bratysławy) Bazylika Siedmiu Boleści Panny Marii (Bazilika Sedembolestnej Panny Márie) jest jednym z najbardziej znanych sanktuariów Słowacji i celem podróży niezliczonych turystów. Początki nabożeństwa maryjnego w tym miejscu sięgają XVI wieku, kiedy to w kaplicy we wsi w 1564 roku umieszczono figurę Madonny Siedmiu Boleści. Rzeźba ta została uznana za cudowną i czczona jest przez rzesze wiernych. Wiąże się z nią legenda, według której żona palatyna węgierskiego wyprosiła modlitwą nawrócenie swojego męża. W ramach wdzięczności za zmianę zachowania męża, poleciła wybudować kaplicę, w której umieszczono statuetkę Matki Bożej Siedmiobolesnej.

Cudowna rzeźba pochodzi z roku 1564 i jest anonimowego autorstwa. Ma wysokość 85 cm, szerokość 91 cm i cechuje się stylem późnogotyckim. Po badaniu kanonicznym szasztińska rzeźba Matki Boskiej została uznana za cudowną, co potwierdził również swym dekretem papież Urban VIII. W 1733 roku paulini zdecydowali się na zbudowanie kościoła pątniczego oraz klasztoru. Kościół zbudowano w stylu barokowym i uroczyście wyświęcono w 1764 r. przy udziale cesarzowej Marii Teresy oraz cesarza Franciszka I Lotaryńskiego. Rzeźbę Matki Bolesnej przeniesiono na główny ołtarz wykonany z czerwonego marmuru.

W 1927 r. papież Pius XI ogłosił Matkę Bożą Siedmiobolesną patronką Słowacji. 1 lipca 1995 r. papież Jan Paweł II w czasie podróży apostolskiej na Słowację odprawił Mszę św. w narodowym sanktuarium w Šastín i koronował figurę Matki Bożej Siedmiu Boleści.