Kaplica Wniebowzięcia

Początkowo powstała tutaj mała kaplica w kształcie rotundy, bez dachu, otoczona kilkoma łukami. Kaplicę nazywano wtedy „Imbomon”, co z greckiego znaczy „położona na szczycie”. W roku 390 n.e.  Poimenia, bogata rzymska arystokratka , sfinansowała rozbudowę całego kompleksu, łącznie z budową położonego niżej Kościoła Pater Noster. Przez następne wieki Kaplica Wniebowstąpienia ulegała zniszczeniu, zwłaszcza wojska perskie dokonały tutaj spustoszenia w roku 614.
Kaplicę zrekonstruowano pod koniec VII wieku n.e, kolejnej rekonstrukcji dokonali krzyżowcy w 1150 roku – przykryto wówczas ośmiokątną kaplicę dachem. W roku 1198, po upadku panowania krzyżowców w Ziemi Świętej, kaplica została przejęta przez muzułmanów i sułtan Saladin ustanowił tutaj miejsce kultu islamskiego. Kaplice przekształcono w meczet, wewnątrz dobudowano mihrab, czyli charakterystyczne zagłębienie w ścianie wskazujące kierunek położenia Mekki. Pomimo przekształcenia kaplicy w meczet, chrześcijanie nadal pielgrzymowali tutaj jako do miejsca kultu, stąd Saladyn w geście dobrej woli zbudował drugi meczet dla muzułmanów w niewielkiej odległości od kaplicy i pozwolił chrześcijanom modlić się nadal w tym miejscu.
Dzisiaj główna struktura tej ośmiokątnej kaplicy pochodzi z czasów krzyżowców. Wewnątrz znajduje się Kamień Wniebowstąpienia, z odciśniętym śladem prawej stopy Chrystusa. Odcisk lewej stopy odkuto ze skały i przeniesiono do meczetu Al-aksa.