MARIAPOCS. Narodowe Sanktuarium Węgier.

Na styku Wschodu i Zachodu

Wizerunek Marii z Dzieciątkiem w bizantyjskim typie Hodegetrii powstał około roku 1676 roku. Ikonę zakupił Laszlo Hurta i umieścił go w drewnianej cerkwi unickiej w małej wiosce Pocs, która jest położona na wschodzie Węgier. Początki kultu wiążą się z datą 14 listopada 1696, gdy na ikonie miały się pojawić krople, uznane za łzy. Zjawisko to powtarzało się więcej razy i było obserwowane przez wiele osób. Jakiś czas później w miejscu drewnianej świątyni wybudowano barokowy murowany kościół, a nazwę wioski zmieniono na Máriapócs.

W 1707 roku cudowny obraz Matki Boskiej przewieziony został na polecenie cesarza Leopolda I do wiedeńskiej Katedry św. Szczepana, a w miejscowym kościele powieszono jego kopie, która także zasłynęła z cudów. W roku 1731 opiekę nad sanktuarium objęli bazylianie i rozpoczęto budowę barokowej murowanej świątyni na planie krzyża, o dwuwieżowej fasadzie. W 1948 roku kościół został podniesiony przez ówczesnego papieża Piusa XII do rangi bazyliki.

Do sanktuarium pielgrzymowali grekokatolicy, katolicy łacińscy i prawosławni, zarówno z Węgier, jak Rumunii, Słowacji i Ukrainy. Również obecnie ruch pielgrzymkowy jest duży, oceniany na około 600 tysięcy osób rocznie. Máriapócs określane jest jako Narodowe Sanktuarium Węgier. 18 sierpnia 1991 przebywał tu papież Jan Paweł II, co zostało upamiętnione założeniem parku noszącego jego imię. Przy sanktuarium znajduje się muzeum i dom pielgrzyma.