ORVIETO. Cud, który przyczynił się do ustanowienia Uroczystości Bożego Ciała

Święta Umbria

Pierwszym bodźcem do ustanowienia oddzielnego święta Ciała i Krwi Chrystusa były objawienia, jakich doznała św. Julianna z Cornillon (XIII wiek). Ukazał się jej Chrystus, który w widzeniu domagał się ustanowienia święta Eucharystii na pierwszy czwartek po święcie Trójcy Przenajświętszej. Miało mieć ono charakter radosny i dziękczynny, inny od podniosłej atmosfery Wielkiego Czwartku.

Niestety intrygi wewnątrz zakonne i zwykła ludzka zazdrość doprowadziły do tego, że Julianna musiała opuścić klasztor w atmosferze skandalu. Postulaty o ustanowieniu nowego święta uznano za herezję.

Dopiero za namową bł. Ewy z Liege sprawą objawień zajął się Jakub Pantaléon z Troyes, ówczesny archidiakon w Liege, a późniejszy biskup Verdun, patriarcha Jerozolimy, a od 1261 papież Urban IV. W czasie pełnienia kolejnych godności kościelnych, wielokrotnie podnosił kwestię kultu Bożego Ciała i Krwi.

Do ostatecznego uznania święta Bożego Ciała za ogólnokościelne, Urbana IV skłonił dopiero cud eucharystyczny, jaki miał miejsce w Bolsenie (w środkowych Włoszech) w 1263 roku. W czasie jednej z Mszy, podczas przemienienia, odprawiający kapłan zauważyć miał, że z konsekrowanej hostii, wprost na leżący na ołtarzu korporał, zaczynały spadać krople krwi. Poplamiona krwią chusta została przesłana papieżowi, który w tym czasie przebywał w Orvieto w Umbrii. Urban IV umieścił relikwię w tutejszej katedrze, a pod wpływem fascynacji cudem rozpoczął aktywne starania, których celem miało być ustanowienia święta Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa obowiązującego dla całego Kościoła katolickiego.

Przy okazji – katedra w Orvieto to jeden najpiękniejszych kościołów w całych Włoszech. Zbudowana w stylu gotyckim z elementami renesansowymi. Dwukolorowe mury i kolumny zdradzają inspiracje architekturą katedry w Sienie. Orvieto nie można pominąć podczas włoskich podróży.